Hond v/d maand »

Augustus:

Zappa

Baasje: Niels, Dirk, Elke, Michèle, ..  (ik heb zowat met iedereen geflyballd)

 

Ik ben de Zappa, maar dat wisten jullie allemaal al. Dit jaar word ik 11, niet slecht hé, want de dierenarts had gezegd dat ik met mijn afwijking aan mijn hart maar 4 à 5 jaar ging worden. In mijn jonge jaren trainde Niels flyball en gehoorzaamheid met mij. Ik heb zelfs mijn brevet gehaald. Dan gingen we agility proberen, maar dat was nu echt iets voor mij. Volle snelheid halen en dan mocht je alles omver lopen. Pas op, meestal na de training mankte ik wel.
Dus zoals zoveel van mijn vrienden ben ik maar gaan flyballen. Leuke sport, maar dat draaien op de box zag ik niet zo zitten. De kortste afstand tussen 2 punten is toch een rechte lijn? Veel van die beginnende begeleiders heb ik een handje (pootje) moeten helpen om de stiel te leren. Ja, sommige hebben daar last van maar ik niet. Nog een detail: mijn talenkennis is enorm. Ik versta meer woorden Heists dan Stefan.
Wij zijn thuis met 5, en dat is niet simpel. Eerst kwam Birne erbij, zo een jong teefje, dat zag ik nog zitten. Later Lucky en Sien, weer 2 teven. En dan als laatste Vienna, een pestkop eerste klas. Maar ik sta mijn mannetje wel.
Vroeger mocht ik op woensdag en zaterdag altijd mee gaan trainen maar de laatste tijd, hoe triestig ik ook kijk, moet ik thuis blijven. Het gaat nochtans nog steeds goed alleen zijn tegenwoordig die hordes toch zo hoog. Ik geraak er na een paar keer lopen niet meer over. Wandelen en stokken zoeken zijn nu mijn grote passie's. Ik voel mij nog steeds zeer jong. Onlangs heb ik ontdekt dat ik kan zwemmen, en dat is ook leuk.
Groeten aan iedereen daar bij de Jumpers,

Zappa

 

 

Juli:
Deze maand werd helaas overgeslagen door wat te veel werk en gebrek aan tekst van een hond.

 

Juni:

Snoopy

Baasje: Jessica

 

Ik ben snoopy, geboren op 27/07/2003 bij mijn vrouwke thuis. Er was namelijk een “accidentje” gebeurd waar 13 puppies uit gekomen zijn, waaronder mijn broer Dino en ikzelf. Dino woont bij de mama van mijn vrouwke. Wij zijn een kruising tussen een west highland white terriër en een kruising van een dobberman en nog iets (maar wat weten we niet meer).

 Ik ben dus van mijn geboorte al bij mijn vrouwke en ik word er rotverwend. Vanaf dat ik in orde was met mijn spuitjes ben ik naar ’t scholeke gegaan. Daar ben ik gehoorzaamheid gaan doen. Alhoewel ik bewegende toestellen niet zo leuk vond, heb ik het in de gehoorzaamheid nog best goed gedaan. Ben zelfs ooit eerste geweest in programma 1. Dat vond mijn vrouwke een mooie afsluiter voor de gehoorzaamheid.

Ik heb ook wel al een beetje meegemaakt hoor. Op een dag ben ik beginnen manken. Eerst vonden ze niets maar mijn vrouwke drong aan bij de dierenarts dat er iets niet juist was met mijn pootje. Ze hebben dan platen genomen van mijn pootje en toen bleek dat ik mijn kruisband gescheurd had. Ze hebben mij dan moeten opereren aan mijn rechterachterpoot. Toen dat genezen was heb ik een paar maanden later de kruisbanden van mijn linkerachterpoot gescheurd, dus moest ik terug geopereerd worden. Dat was niet zo fijn en deed ook veel pijn maar nu heb ik er geen last meer van.

Na de gehoorzaamheid heb ik dan een tijdje niets meer gedaan tot dat mijn neef en nichtje Gipsy en Floor zijn beginnen flyballen. Zij vertelden mij dat flyball zo leuk was en dat ik dat zeker ook eens moest proberen. Mijn vrouwke en ik zijn dan vorig jaar in maart eens gaan kijken en inderdaad dat is dus héél leuk. Ik had dat vrij snel onder de knie. Mijn eerste wedstrijd was vorig jaar in juni op het europees, maar toen was het zo warm dat ik er niet zo veel zin in had. Ik bleef liever wat zonnen dan me moe te maken. De wedstrijden nadien had ik er wat meer zin in. Ik ben al mee naar Normandië en naar Duitsland geweest. Dat zijn altijd super leuke uitstapjes! ’s Avonds zitten dan al de hondjes in hun bench terwijl de baasjes precies iets te veel drinken.

Soms krijg ik nog wel eens mijn kuren, dan heb ik bvb geen zin om te springen maar als mijn vrouwke dan iets lekkers bovenhaalt is mijn zin ineens terug.

Mijn grote zus Tasha gaat nu altijd mee naar de wedstrijd, ze supportert dan voor mij en dat vind ik wel leuk. Hopelijk kan ik nog wat jaartjes flyballen want ik vind het super leuk, zeker als er een snoepje aan vasthangt.

 

Lebber lebber snoopy

 

Mei:
Yarah

 

Baasje: Jurgen

 

 

Yarah ,
Geboren op 30 november 1998 en na een telefoontje bij de plaatselijke puppy fabriek  opgehaald ergens aan de Carre’ in Willebroek. 
Na eerst wat gehoorzaamheid en agility gedaan te hebben was het tijd voor iets nieuws.
Flyball , (ik denk jaar 2000)
Het aanleren was niet zo een probleem , alleen die hond die liep aan de andere kant was er teveel aan . Yarah was nogal een echte krokodil en zette graag haar tanden in menig andere viervoeter . 
Na een jaar of 3 bij Brugge gelopen te hebben maakte ze de transfer naar het verre Beerzel. 
Daar was het gelijk prijs en werd ze in 2004 Europees kampioen .
Het was een hele aanpassing , na altijd laag gelopen te hebben vroeger was zij nu de hoogte hond. Na een succesvolle tijd in de jolly’s raakte ze op de sukkel.
Ze begon steeds meer te manken en na meerdere onderzoeken bleek er iets mis te zijn met haar buitenste tenen . Amputatie was de enige oplossing . Na een herstelperiode terug verder gedaan met wat ze het liefste deed , flyball. Na een periode bij de Lucky’s  gelopen te hebben , was het tijd voor het einde van haar carriere bij de daltons . Bij die ploeg liep ze haar laatste wedstrijd in 2009 op het Europees kampioenschap bij ons te Beerzel. 
In die wedstrijd werd ze nog Europees kampioen, van een mooie afsluiter gesproken.
Na een flyball carriere van bijna 10 jaar was ze nog steeds niet versleten maar zag ik dat ze weer hinder ondervond van haar tenen (met nog 3 aan elke poot zijn er niet meer zoveel om er af te snijden ) en hebben we wijselijk besloten om er mee te stoppen. 
Nu geniet ze van haar pensioen .
In november wordt ze 13 jaar maar als het op racen aankomt probeert ze nog steeds haar jongere zus Maggy bij te houden .Hopelijk kunnen we nog lang van je genieten .

Jurgen.

 

April:

Leyla

 

Baasje: Anne

 

Ik ben Leyla en ben een rasechte boerefox. Ik woon samen met mijn grootmoeder Molly, mama Layka en broer Rakker  op een grote boerderij. Mijn dagelijkse bezigheid is samen met Rakker ravotten en jagen in onze weien. In de zomer mogen wij elke dag meerijden met de tractor naar het veld, daar jagen we met zijn alle op allerlei soorten beestjes, zoals hazen, fazanten, muisjes en zelfs egeltjes.  

Ook hou ik dolgraag van balletjes, zo ben ik terecht gekomen op de flyball trainingen. Daar amuseren mijn baasje en ik ons elke woensdag. Soms gaat de training heel goed maar soms ook iets minder, maar op het einde hebben wij ons alle twee toch altijd goed geamuseerd.  Na de trainingen ben ik blij als ik ’s avond lekker in mijn grote mand of in de zetel knus tegen mijn baasje kan gaan slapen.

 

 

 

Maart:

Kazan

 Baasje: Walter

 

Geboren: wie zal het zeggen.

Ik gok dat hij nu ongeveer 15 jaar zal zijn.

 

Op een mooie zomerdag zag ik langs de weg nen hond lopen. Op een gegeven moment liep hij bijna onder een autobus. Ik dacht bij mezelf oei, die sukkelaar zal ik maar meenemen. Zo gezegd, zo gedaan, en sindsdien woont Kazan bij ons.

 

Hij is nog dikwijls op zijne alleen op wandel geweest hoor, waarschijnlijk heeft hij ergens een knap teefje gezien, terwijl we samen met de tractor op weg waren. Maar, zijne kop stond niet alleen naar knappe teven, flyball interesseerde hem ook wel.

Z’n carrière is begonnen in 1999, het was direct een succes, hij is Belgisch en zelfs meerdere malen Europees kampioen geweest! Na 10 seizoenen flyball werd het dan tijd voor zijn oude dag, het ging allemaal niet zo vlot meer , de souplesse was verdwenen en het zicht was ook niet meer wat het geweest was.

Ondertussen heeft Kazan een kleine beroerte gehad, en daardoor laat hij zijn kopje wat scheef hangen ( soms wel schattig ). Soms denkt hij echter nog wel dat hij een puber is, want dan springt hij nog rond als een jong veulen.

Die momenten zijn wel steeds zeldzamer …

Als ik hem nu ’s avonds zie liggen op z’n kussen en hij van tevredenheid zijn snoet wrijft, om daarna met die oude blik me aan te kijken, dan denk ik bij mezelf, we hebben het toch goed gehad makker, laat ons samen nog wat tijd, ik wil je nog niet kwijt

Walter

 

 

Februari:

                    Timon

                    Baasje: Sofie

Ik ben Timon een altijd vrolijk Whippetje van bijna 5 jaar.  Het liefst van al ga ik met mijn baasje overal mee naartoe.
In de zomer gaat baasje met mij bijna dagelijks wandelen en dan leef ik mij uit in het bos.  Omdat ik in de winter mijn energie niet zo goed kwijtgeraakte besloot baasje vorig jaar met mij flyballtrainingen te doen.
Ik probeer altijd goed mijn best te doen voor mijn baasje maar flyball is toch niet zo heel gemakkelijk.  Als beloning achter een balletje hollen of touwtrekken vond ik leuk, maar de trainer die had nog iets veeeeeeel beter, tubeke!!!  Sindsdien is de trainer mijn beste vriend.  Dat betekent niet dat ik alles foutloos kan hoor.  Soms ben ik veel te voorzichtig, zoals om dat balletje te pakken.  Ik zou dienen box ni graag pijn doen hé.  Oefenen dat ik daarop heb moeten doen...  Afzien zenne, zowel trainer, baasje als ik.  Wat die allemaal uit de kast gehaald hebben...
Het liefst geef ik een persoonlijke toets aan de trainingen.  Mensen die al zijn komen kijken, zullen wel weten dat er legendarische (of moet ik zeggen hilarische) sessies zijn van trainen met Timon op zaterdag.  Wat ik allemaal uit mijn pootjes kan schudden, dat hebben ze nog niet vaak gezien op de hondenschool hoor.  Hoe harder de mensen lachen, hoe meer ik ervan geniet.  Flyball is voor mij op de eerste plaats amusement.  Of ik ooit in een team zal geraken weet ik niet, maar zolang mijn baasje en ik er plezier aan beleven blijven we trainen.
Pootje van Timon.

Januari:

                   Indy 

                         Baasje: Daisy

 

Hallo, ik ben Indy.

Op 3 februari 1995 ben ik geboren. 8 weken later heeft mijn baasje Daisy mij gekozen op de voddenmarkt. Het was liefde op het eerste zicht. Samen hebben wij heel wat meegemaakt.
Al vroeg mocht ik mee naar de hondenschool Ter Dries. Ik deed erg mijn best,maar den apport lukte mij niet zo goed. Op een dag stond er iets vreemd op het terrein. Allemaal sprongen op een rij met helemaal achteraan een angstaanjagende bak waar met veel lawaai een tennisbal uit kwam. Samen gingen we op verkenning en ja, ja, ik had het zitten. Dat was mijn toekomst, dan zou ik wel leren apporteren. Het heeft een zware bevalling geweest. Zelfs de trainer Luc zag het niet meer zitten. Maar de volhouder wint, en een hm “groot” talent was geboren.  Hi, hi.
Pas op, ik was ook een goeike in de gehoorzaamheid. Menig wedstrijd hebben wij gewonnen. Toch was ik blij dat op een dag mijn baasje besloot niet langer gehoorzaamheidswedstrijden te spelen.  Vanaf toen ging al mijn aandacht naar mijn carrière als flyballer.
In 2002 was het zover, het eerste Belgische kampioenschap. Het hoogtepunt. De A ploeg had niet hun beste dag. Alle ogen stonden op ons gericht. Muisstil was het in de zaal. De eerste hond vertrok, de tweede, dan ik en na de Pina sprong iedereen in de lucht. De B ploeg was Belgisch kampioen. Amaai was dat feest.
Ik heb het allemaal meegemaakt : groene startbakken, hop allemaal in de bus naar de wedstrijd, samen in het formule 1 hotel, Italië, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Tsjechië. Altijd mocht ik mee.
Al vroeg had ik ook een vrouwke, Utah.  Ferm ding. Ook nen flyballer. Toch heb ik vaak mijn oog laten vallen op ander vrouwelijk schoon. En ja, het nageslacht is verzekerd.
In 2007 ben ik met de flyball op pensioen gegaan. De pootjes wilden niet zo goed meer mee en ik had eigenlijk ook wel een brilletje kunnen gebruiken. Ik ben wel blijven komen supporteren. Ik heb nog enkele jaren kunnen genieten van mijn oude dag. Veel gaan wandelen, op vakanties geweest of gezellig thuis bij mijn baasje Daisy, Danny, Utah, Shakira en Dreamer. Trouwens, nog even melden, ik ben altijd de baas geweest in de hondenwei. Die Dreamer heb ik wel wat manieren bijgeleerd.
Sinds 16 november 2010 woon ik in de hondenhemel. Mijn baasje mist mij enorm. We zullen elkaar nooit vergeten. Ik heb schone tijden gehad met velen van jullie. Verpruts het nu niet. Maak zoveel mogelijk plezier en verzorg elkaar goed. Tot ooit.

 
Pootjes,

Indy